eternal sunshine of the spotless mind
March 5th, 2006 by stonedlykhendrix
|
||
|
|
||
|
They paved paradise
And put up a parking lot
With a pink hotel, a boutique
And a swinging hot spot
Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot.
They took all the trees
And put them in a tree museum
And they charged all the people
A dollar and a half just to see ‘em
Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot.
Hey farmer farmer
Put away that D.D.T. now
Give me
Spots on my apples
But leave me the birds and the bees
Please!
Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot.
Late last night
I heard the
Screen door slam
And a big yellow taxi
Took away my old man
Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone
They paved paradise
And put up a parking lot.
Ano bang meron sa Pilipinas? Kailan lang, nakausap ng nanay ko ang
isang matalik niyang kaibigan na matagal nang nag migrate sa US. May
plano pala sila umuwi, ninang ko siya. Nung una ay dapat ngayong June
sila uuwi, kasama ang asawa at dalawang anak niya, pero na delay at
naging January na lang next year, at biglang hindi na lang daw.
Palibhasa excited silang magkita, tinawagan siya ng nanay ko. Tinanong
kung ano ang dahilan. Ticket kaya? Baka wala silang pambili ng ticket
dahil may kamahalan, apat pa naman silang uuwi, pero hindi daw. Ito daw
ang dahilan, verbatim:
“Eh kasi natatakot kami, baka magkasakit ang mga bata. Saka baka kidnapin kami ng Abu Sayaff…”
Anak ng pusang bakla, habang kinekwento ng nanay ko sa akin ang
kanilang pag uusap, parang gusto kong manapak ng tao habang
nagdedesisyon kung matatawa o magagalit. Pati ang nanay ko diskumpyado
na ngayon. Ang dating walang pakialam sa kalagayan ng Pilipinas ay
nagtatanong na rin, “Bakit? Ano bang meron dito sa Pilipinas?”
Ang nakakatuwa kasi sa mga Pilipinong nag a-abroad, pag umalis
sila ng bansa ay kung anu-anong magagandang bagay ang sinasabi nila.
Kesyo babalik sila, hindi nila makakalimutan ang Pilipinas, mahal nila
ang Pilipinas, sabay wave na parang kasama sa Miss Universe. Pero pag
nakatapak na sa ibang bansa, lalo na sa Estados Unidos ay nakakalimutan
na ang mga binitawang salita. Kung wala nga lang nakarinig ng sinabi ay
ide-deny nilang nagbitaw sila ng ganung salita. Bakit kaya ganun?
Sa aking labing walong taon bilang tao sa bayang ito, nalaman
ko na may dalawang uri ng Pilipinong balikbayan. Yung isa ay yung hindi
nakalimot at yung isa ay yung nakalimot. I-analyze natin ang
diperensya.
Yung una yung hindi nakalimot. Halos lahat ng nasa ilalim ng
klasipikasyong ito ay yung mga DH at yung may mga pamilya rito. Pero
meron ding ibang Pilipinong matagal na sa ibang bansa na proud pa rin
maging pinoy at hindi dine-deny ang nasyonalidad nila. Example? Si Apl
De Ap ng Black Eyed Peas. Si Jasmine Trias ng American Idol. At marami
pang iba. Nakakatuwa dahil minsan, kung sino pa ang mga Pilipinong sa
ibang bayan pinanganak, sila pa ang excited bumalik, pero yung mga
matatanda na nung umalis, sila ang ayaw, which leads us to our next
class…
Yung mga Pilipinong nakalimot na. Karamihan sa kanila yung mga
matatanda na nung umalis dito at nagpunta sa ibang bayan dahil walang
kinabukasan dito. In a way, hindi mo sila masisisi kung pagdating nila
sa immigration ng US ay magkunwari silang Thai o Malaysian, ugali na ng
Pinoy yan. Dahil sa masamang karanasan, umalis sila ng bansa, dahil
hindi naging maganda ang buhay dito, pero sapat ba yun para itakwil mo
ang iyong bansa? Para magkunwaring hindi ka sa Pilipinas galing? Para
kamuhian ang bansa mo? Mas maiintindihan ko pa kung sa ibang bansa ka
pinanganak at ayaw mo bumalik dito, dahil ibang kultura na ang
nakasanayan mo, pero kung dito ka galing, what the f*ck is your
problem? Kung di ka makabalik dahil wala kang pambili ng ticket, at
least don’t give other nationalities the false idea na pag pumunta sila
sa Pilipinas ay di na sila makakaalis ng buhay.
Nakakaawa ang Pilipinas, hindi ang tao kundi ang bansa mismo.
Dahil sa katarantaduhan ng mga tao dito (Pulitiko, Snatcher, Tamad na
estudyante) ay yung bansa ang nalalagay sa kahihiyan. Pag may hindi
nagtagumpay dito, bansa ang sinisisi. Bakit ba sinisisi niyo ang
Pilipinas sa mga kamalasan niyo sa buhay? Bakit hindi niyo muna sisihin
ang sarili niyo, para malaman niyo kung sino o ano talaga ang ikakahiya
mo, ang bansa mo ba? O ang mga tao rito? Ang Pilipinas ay isang lugar
lamang kung saan tayo nakatira, kung natanggal ka man sa trabaho dahil
tamad ka, hindi mo dapat sisihin ang lupang kinatatayuan mo, ang dapat
mong sisishin ay ang sarili mo. Kung natanggal ka naman sa trabaho
dahil sinabotahe ka ng mga ka opisina mong alimasag, hindi rin
kasalanan ng lupang kinatatayuan mo yun, kasalanan ng mga Pilipinong
kasamahan mo yun, hindi ng Pilipinas.
Ako man ay nagpaplanong umalis ng bansa pagka graduate ko,
hindi para tumakas kundi para makaranas ng ibang environment. Ayos
naman ang buhay namin dito, aalis lang ako para maranasan ang pagiging
independent, tumayo sa sariling mga paa, malayo sa mga magulang. Kung
balikbayan man ako na makakalimot o hindi makakalimot, panahon na lang
ang makapagsasabi. Pero isa ako sa mga taong pinatatamaan ng sulat na
ito. Ang mga taong umaalis para mamuhay sa ibang bansa. Tayong mga dito
pinanganak at NAKAKAALAM ng mga tunay na nangyayari dito sa Pilipinas.
Sana pag nasa ibang bansa na tayo at may plano tayong umuwi rito, wag
sana sa bibig natin lumabas ang mga katagang, “Baka kidnapin ako ng Abu
Sayaff.” O, “Baka magkasakit ako pag umuwi ako diyan.” Dahil tayo ang
nakakaalam ng tunay na kalagayan ng bansa.
Tandaan, ang Abu Sayaff ay nasa Mindanao, particularly sa
Basilan, kaya kahit mag slumber party kayo sa mga kalsada ng Davao
buong magdamag ay walang kikidnap na Abu Sayaff sa iyo. At tandaan niyo
rin, walang epidemya dito sa Pilipinas. Walang virus ang mga tao rito
na pag umuwi ka ay feeling mo di ka na makakauwi ng buhay sa
pinanggalingan mo.
Please lang, huwag tayong maging dayuhan sa sariling bayan!
It’s all right to have faith in god
But when you bend to their rules and their fucking lies
That’s when I start to have pity on you.
You’re living on a mound of dirt,
But you can’t explain your reason for existence
So you blame it on god.
So much hatred in this world and you can’t decide
Who’s pulling the strings
So you figure it’s god.
Your whole life foreshadows death
And you finally realize you don’t want to die alone
So you’ll always have god.
It’s all right to have faith in god
But when you bend to their rules and their fucking lies
That’s when I start to have pity on you.
It’s all right to have faith in god
But when you bend to their rules and their fucking lies
That’s when I start to have pity on you.
There’s people in the world today
Who say they’re Jewish, Christian and such,
They’re all ignorant fools.
They’ll tell you you can’t have your own way
unless you pay money and dedicate your life
Or you’ll be damned in hell.
Don’t be feeble like all of them,
You have your own brain full of thoughts and choices,
So use it don’t let them use you.
It’s all right to have faith in god
But when you bend to their rules and their fucking lies
That’s when I start to have pity on you.
Nothing suffocates you more than
the passing of everyday human events
Isolation is the oxygen mask you make
your children breath into survive
But I’m not a slave to a god
that doesn’t exist
But I’m not a slave to a world
that doesn’t give a shit
And when we were good
you just closed you eyes
So when we are bad
we’re going to scar your minds
fight, fight, fight, fight
You’ll never grow up to be a big-
rock-star-celebrated-victim-of-your-fame
They’ll just cut our wrists like
cheap coupons and say that death
was on sale today
And when we were good
you just closed you eyes
So when we are bad
we’ll scar your minds
But I’m not a slave to a god
that doesn’t exist
But I’m not a slave to a world
that doesn’t give a shit
the death of one is a tragedy
the death of one is a tragedy
the death of one is a tragedy
but death of a million is just a statistic
Tortured soul ripping skin into ashes
Blind by pain deaf by lies
Smell of freedom violently cuts
Forgiveness
Power to a being never dies
Suffer in truth’s narrow passage saw
Weak solutions stabbed to now know
The smile of obliterations face
Penetrating through the void of life
A dance with the dead
Buried in oblivion stolen from the mind
Constant starving never fed
Contamined life is fading
Laughing in my face
Suffer in deception
Manipulated not to feel
Slain beleifs abandoned dreams
A life of misery
Suffer in truth
The wounds of a soul in pain
A mirror of life
Dreams all in vain
Life will always be sealed
I see … unseen
I feel … unseen
Suffer in truth
i dont need you and i dont want you!
dont bother to resist ill beat you
its not your fault that youre always wrong
the weak ones are there to justify the strong
the beautiful people, the beautiful people
its all relative to the size of your steeple
you cant see the forest for the trees
you cant smell your own shit on your knees
what do you see?
something beautiful? something free?
are you trying to be mean?
if you live with apes man,
its hard to be clean.
theres no time to discriminate
hate every motherfucker
that’s in your way
the worm will live in every host
its hard to pick which one they eat most
the horrible people, the horrible people
it is as anatomic size of your steeple
capitalism has made it this way
old_fashioned fascism will take it away
ang bubungan ng kubong kinagisnan
at gunita ng aking bahay-bahayan
ay anahaw
ang gamit sa paghehele ng sanggol
at sa apoy na naglalaro sa pugon
ay anahaw
at kung gusto mong
makipaglaro sa daan;
makipaghabulan sa ulan;
pumitas ng payong;
munting lunting araw;
dahon ng anahaw
at ngayong gabi
sa anahaw
magkukubli ang aking
riple